Dlaczego był koniec?

Jeśli już się pojawiłam to może w końcu jestem w stanie napisać oficjalnie;

KONIEC 

z Cheltenham Stud pod moją opieką. 

Zawody i Cheltenham Racecourse (czyli gonitwy) także przejmuje Elvia, jednakże ja oceniam tam konie.  

Dlaczego zrezygnowałam 21 marca 2016 roku? 

Ponieważ zakończyłam realnie swoją przygodę z wyścigami. 

Przez trzy lata od najgorszej z najgorszych stajni, pięłam się do góry. Mozolnie i z wielkim trudem, ale w końcu udało mi się. To nie ja potrzebowałam wyścigów, ale wyścigi potrzebowały mnie. Jeden z najlepszych trenerów poprosił, bym trenowała na jego koniach. Spełnienie? Owszem. 

Lecz potem się zakochałam; na początku delikatnie, w karej klaczy, potem mocniej w skarogniadej, a następnie w Knyagynya'i, za którą płaczę do tej pory. Trochę ze szczęścia, bo ten koń rozumiał mnie jak nikt inny i tak samo, tylko ja rozumiałam go. 

Ale żeby nie było happy endu, to mimo, że byłam gotowa dać za klacz z moich marzeń 25 tys., to właściciel postanowił oddać ją w hodowlę.

Nigdy w życiu nie poczułam takiego bólu. Cheltenham, wyścigi, kojarzyły mi się tylko z nią i czułam się jakby ktoś zabrał mi kawałek duszy. Dosłownie. 

Zrezygnowałam z Cheltenham właśnie wtedy, zrezygnowałam z wyścigów, w momencie, gdy klacz, której poświęciłam wszystko, wyjeżdżała, w moim kantarze, a ja nie mogłam zupełnie nic zrobić.

Tak jak mówiłam, Cheltenham było dla mnie miejscem prowadzenia nas virtualek za rączkę po ścieżce wydeptanej przez moją własną, realną pracę z końmi wyścigowymi, przez złe chwile, dobre, ale ważne, że ku lepszym wyścigom konnym.
I udało mi się, naprawdę, wiele rzeczy weszło w życie.

Więc dziękuję wam, moje kochane virtualki, za otworzenie się na to, co robiłam te trzy lata i za ugruntowanie tej początkowo małej, przetartej dróżki. 

Wasza cocaine